လြန္ခဲ့သည့္ဆယ္ႏွစ္ခန္႕၊ ကို္သာသာ ၆တန္း ေက်ာင္းသားဘ၀၊ ကားဆရာ အဘဦးေအးေမာင္ ေၿပာၿပသည့္ သူတို႕ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀က၊ ေဘာပင္ မေပၚေသးဘဲ ေဖာင္တိန္ကိုသာ သံုးၾကရေၾကာင္း ေၿပာၿပသည္က စ၍ ကိုသာသာ ႏွင့္ ေဖာင္တိန္ သိက်ြမ္းခဲ့ေလသည္။ သူတို႕ အခါက၊ ေက်ာင္းသားမ်ား ရန္ၿဖစ္လွ်င္ ေဖာင္တိန္ကို လႊဲကာ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ေဖာင္တိန္မွ မင္မ်ားႏွင့္ ပက္ၾကေၾကာင္း၊ ထုိအခါ အက်ၤ ီၿဖဴၿဖဴေပၚတြင္ မင္မ်ားေပပါက၊ အိမ္တြင္ အဆူခံရ၊ အရုိက္ခံရေၾကာင္း၊ ထိုနည္းမွာ ကို္ယ္မေၾကနပ္သူကို အိမ္အထိ အရိုက္ခံရေအာင္ လုပ္ႏိုင္ေၾကာင္း မွတ္သားဘူးပါသည္။
ေဖာင္တိန္ရူး ကို္သာသာ သည္ စာေရးကိရိယာဆိုင္သို႕သြားကာ၊ မွန္ဘီဒိုထဲမွ ေဖာင္တိန္မ်ားကို သေရက်ေလသည္။ အေကာင္းဆံုးေဘာပင္တစ္ေခ်ာင္းမွ ၅ ေဒၚလာထက္ မေက်ာ္ေသာ္လည္း၊ အနိမ့္ဆံုး ေဖာင္တိန္ကား ၁၂ ေဒၚလာရွိေလသည္။ ေဖာင္တိန္ေကာင္းမ်ားကား ရာေက်ာ္ တန္ဖိုးရွိေလသၿဖင့္ ၿမင္သာၿမင္ရ မၾကင္ရေလ။ အဆံုးတြင္ကား ထုိ ၁၂ ေဒၚလာတန္ကိုပင္ ၀ယ္ခဲ့ေလသည္။
ကေလာင္ကားရေခ်ၿပီ။ မင္ကားလုိေသး၏။ ေစ်းေပါေသာ ကေလာင္ၿဖစ္သၿဖင့္၊ မင္အုိးမလို၊ မင္ရည္ပါေသာ မင္ေခ်ာင္း ၅ေခ်ာင္းကို ၃ ေဒၚလာေပးကာ ၀ယ္ရၿပန္ေလသည္။ ဤသို႕ၿဖင့္ ေဖာင္တိန္ ၀ယ္ခန္း ၿပီး၏။
ေဖာင္တိန္ၿဖင့္ေရးေသာ္၊ မင္စိုသၿဖင့္၊ စာရြက္မ်ားေပါက္ေလသည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ စာရြက္ထူထူကို၀ယ္ၿပန္ေလ၏။ ထုိ႕ၿပင္ ၿမန္ၿမန္ ေရး၍မရ။ ေဘာပင္ဆိုလွ်င္မည္မွ် ဖိေရးေစကာမူ ၿမန္ၿမန္ေရးႏိုင္၏။ ေဖာင္တိန္ကား ဖိေရးမိလွ်င္ စာရြက္ေပါက္ေလသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ပန္းခ်ီေရးသည့္ စုတ္တံလို ဖြဖြေရးရေလသည္။
ဆရာေသာ္တာေဆြ၏ စာတစ္ပုဒ္တြင္ သူ၏ဖခင္က၊ ကေလာင္ကို ဖိကာေရးရန္ သင္ေပးခဲ့၍ အက်င့္ၿဖစ္ကာ ဖိသာ ေရးတတ္သည္ဟု ဆုိ၏။ ကိုသာသာကား ယခုကိုယ္ေတြ႕ၾကံဳေနရေလသည္။ ဘယ္ေလာက္ ခက္ေစ၊ ေဖာင္တိန္ရူးကား မရမကေရးေလသည္။
ေဖာင္တိန္ အသံုးၾကာလာေသာအခါ၊ ေရးရအဆင္ေၿပလာ ေသာ္လည္း၊ မွန္မွန္ မသံုးၿဖစ္လွ်င္ မင္မ်ား ေၿခာက္သြားေလသည္။ ထုိ႕ၿပင္ မေတာ္တဆ မင္ယိုသၿဖင့္ ကိုသာသာ၏ အက်ၤ ီ အိပ္ကပ္ မင္စြန္းသည္မွာ ႏွစ္ၾကိမ္ရွိေခ်ၿပီ။
သို႕ေသာ ္ေဖာင္တိန္ရူးကား ၿဖစ္ခ်င္ရာၿဖစ္၊ ေဖာင္တိန္ကို အၿပစ္မၿမင္၊ မိမိကိုယ္သာ အၿပစ္တင္ကာ ဆက္သံုးေလသည္။
ယခုေခတ္တြင္ ေဘာပင္မ်ား မည္မွ်တိုးတက္ ေပၚထြက္ေစကာမူ၊ ေဖာင္တိန္ကား၊ Classic Writing Instrument တစ္ခုအၿဖစ္ အေလးေပး၊ ေစ်းၾကီးေပး၀ယ္ ေနရဆဲပင္ၿဖစ္ေလသည္။ ထို႕ၿပင္ အမ်ားေရွ႕တြင္ ေရးစရာရွိက ကိုယ့္ ေဖာင္တိန္၏ ကေလာင္ဖ်ား (Nib) ကိုၿမင္သည္ႏွင့္ လူအမ်ား စိတ္၀င္စားၾကေလသည္။ ေန႕စဥ္ ၿမင္ရခဲေသာေၾကာင့္တည္း။ ဤတစ္ခ်က္တည္းႏွင့္ပင္ ကိုသာသာ ေစ်းၾကီးေပးရက်ိဳး၊ မင္ေပခံရက်ိဳးနပ္သည္ဟု ထင္ေနေလသည္။
ေဖာင္တိန္လွလွ သံုးလွ်င္ လက္ေရးလည္း လွသင့္သည္ဟုထင္၏။ ထို႕ေၾကာင့္ လက္ေရးလွက်င့္ရသည္လည္း အၾကိမ္ၾကိမ္။ ကိုသာသာကား သူ၏ေဖာင္တိန္သည္ ေစ်းအၾကီးၾကီး မဟုတ္ေသာ္လည္း၊ အလြန္ခင္တြယ္ေလသည္။ ေဖာင္တိန္သည္ သူ႕အား အၿခားသူမ်ားႏွင့္ အနည္းငယ္ ကြဲၿပားေစသည္ဟုယူဆေလေသာေၾကာင့္တည္း။
မိတ္ေဆြ အေပါင္းလည္း၊ အခြင့္သာလွ်င္ ေဖာင္တိန္ကို စမ္းသပ္သံုးဆြဲၾကည့္သင့္ေၾကာင္း၊ ႏွိဳးေဆာ္လိုက္ပါသည္။ စာေရးရသည့္ အရသာကား ယခင္ႏွင့္မတူ၊ တမူထူၚယံုမက၊ အခ်ိန္တိုင္း စာေရးခ်င္ေနသည္ကို ကုိယ္ေတြ႕ၾကံဳေစခ်င္စမ္းပါဘိ။
No comments:
Post a Comment